دخل در ذات ووجود آن شخص كه پادشاه است داشته باشد . و « 1 » في الحقيقة پادشاهى منقسم ومتجزى به اين مناصب نشده ، وحكم اينها همه حكم اوست . وباز وجودات نوعي وصنفى را چون مناصب حكومت شهرها وقريه‌ها ونوّاب ، جزئي دانند . وشكى نيست كه چون « 2 » در شهري يكى از حكّام ، فعلى كند خوب يا بد ، رعايا قبول آن مىكنند كه اين حكم « 3 » پادشاه است ، با آن كه تعيّن آن فعل وحكم آن « 4 » از خوبى وبدى از جانب آن شخص است نه پادشاه . وپادشاه من حيث الذات از آنها « 5 » همه مبرّاست واز جهت پادشاهى فاعل همه وحاكم بر همه . تمثيل آخر : روح تو حالّ نيست در هيچ عضوى از اعضاى تو ، با آن كه هيچ عضوى از آن خالى نيست ومتقدّر نيست به تقدّر « 6 » اعضا ومتعدّد نيست به تعدّد آن « 7 » ، وآن انانيّت توست كه مدرك است « 8 » ومحرّك ومفكّر ومدبّر ، واعضا مظهر وكسوت اويند وأو قوام وحقيقت اعضا . همچنين نسبت هويّت حقّ سبحانه وتعالى « 9 » با همه موجودات ، همچو نسبت روح توست با اعضاى تو ، پس حقيقت همهء موجودات يكى است وحالّ نيست در هيچ يك ، با آن كه خالى نيست از أو هيچ يك ، كما قال أمير المؤمنين عليه السلام : ( لم يحلل في الأشياء . فيقال : هو فيها كائن ، ولم ينأ عنها . فيقال : هو منها بائن ) « 10 » .

--> ( 1 ) - الف : - و . ( 2 ) - الف : - چون . ( 3 ) - الف : حاكم . ( 4 ) - الف : - آن . ( 5 ) - الف : آن . ( 6 ) - مر : تقدير . ( 7 ) - مر : أو . ( 8 ) - الف : - است . ( 9 ) - مر ، دا : - تعالى . ( 10 ) - نهج البلاغة ، الخطبة 65 .